پيشگفتار:

پس از نوشكوفايي علم تجربي در غرب، دلباختگان مدرنيسم بطور افراطي دست به معنويت‌ستيزي و دين‌گريزي افراطي زدند. و اين با گذشت دوره كوتاهي غرب را با بحران مواجه كرد. بشر خسته از لجام‌گسيختگي مدرنيته، دنبال راه نجات افتاد و اين را نه در برگشت به آيين مسيحيت يافت زيرا نمي‌خواست تاريكخانه قرون وسطي را دوباره تجربه كند. و نه از راه راست مي‌توانست آگاهي يابد. پس به‌زعم او راه انحصار يافت در طريقي التقاطي! و آن عبارت بود از ارضاي نيازهاي معنوي و متافيزيكي از طريق تكنولوژي! و او سفينه‌هاي فضائي و بشقاب‌پرنده‌ها و... را اسباب صعود و ورود به بهشت آسايش و آرامش شمرد!!

و اين نياز به معنويت و ابداع راههاي نجات دري شد براي پديد آمدن دين‌هاي جديد. بطوريكه در نيم‌قرن اخير 173 دين و طبق آماري ديگر نزديك به 200 دين در طول 25سال اخير در سراسر جهان تأسيس شده‌اند(1) كه شاخصه و دغدغه اصلي آنها مسايل عرفاني است.

اسلام تنها ديني بود كه اين نياز را به روش درست پاسخ داده است. نه بر دانش‌ستيزي قرون وسطايي مي‌نازد و نه معنويت‌گريزي مدرنيسم را مي‌ستايد. لذا ديني است ميانه‌رو، خاتم اديان و غيربديل.

نكته ديگر آنكه آيا مي‌توان اين جنبشها را دين ناميد؟ پاسخ به اين پرسش با توجه به گوناگوني تعريف دين در اين مجال نمي‌گنجد. ليكن آنچه ما را وادار مي‌كند تا اين نهضتها را دين بناميم اين نكته است كه جنبشهاي مذكور امروزه به عنوان يك دين فعاليت كرده و آنچه ترويج مي‌كنند را يك فعاليت ديني مي‌نامند. در اين نوشتار به يكي از اين اديان نوپديد مي‌پردازيم.

پژوهش زير نوشتاري توصيفي ـ انتقادي است كه با تكيه بر منابع خود بنيانگذاران اين دين نوشته شده است(2). البته نگارنده هر از گاهي مسلك فكري و مناسك عملي اينها را در بوته نقد به محك كشيده است.