بازکاوی چرایی تأکید و اولویت اول بودن تبلیغ در فرمایشات رهبر معظم انقلاب تبلیغ «آر اند دی» حوزه‌هاست حجت‌الاسلام دکتر یحیی جهانگیری سهروردی، مبلغ و پژوهشگر دینی رهبر معظم انقلاب اسلامی چهارشنبه گذشته در دیدار جمعی از مبلغان و طلاب حوزه‌های علمیه سراسر کشور با تأکید بر اینکه اگر در حوزه از اهمیت تبلیغ غفلت شود دچار استحاله فرهنگی می‌شویم، دغدغه و نگرانی خود را از فضای تبلیغ در حوزه‌های علمیه بیان کردند. دلایل مختلف اجتماعی و اقتصادی و حتی سیاست‌گذاری‌های نادرست در حوزه، سبب کاهش توجه به تبلیغ شده است. حالا دیگر طلبه، اولویت خود را تبلیغ نمی‌داند. دکتر یا استاد دانشگاه بودن، نویسنده یا پست اجرایی داشتن، اول است. باید به یاد داشته باشیم پدیده‌ها، جدا از فکت‌های تاریخی نیستند و حتماً معلول عوامل مختلف‌اند. امیدوارم سیاست‌گذاران حوزوی با چند بخشنامه به دنبال راه حل نباشند. تأکید می‌کنم گاه برای حل مسئله باید از همین حالا اقدام کرد و دهه‌ها بعد محصول چید. اما آنچه وادارم کرد این یادداشت را بنویسم، تأکید رهبر معظم انقلاب بر اولویت اول بودن آن است. به راستی چرا تبلیغ، اولویت اول است؟ ابتدا باید انگاره ذهنی خودمان را از تبلیغ تغییر دهیم. ما همیشه تبلیغ را یک مونولوگ وعظ‌آمیز دانسته‌ایم. اما حقیقت آن است تبلیغ، «آر ‌اند دی» (تحقیق و توسعه) حوزه است. روزگاری که در دانشگاه‌های غرب جایی برای آر ‌اند دی‌ها نبود، حوزه‌های ما با ظرفیت تبلیغی خود، حلقه اتصال علم و دین و ساحت اندیشه و عرصه نیاز بودند. مبلغان با تبلیغ، حوزه را از حجره‌ها با کف جامعه پیوند می‌زنند. تبلیغ سبب می‌شود طلبه دردهای میدان را بچشد و در مدرس‌های علمی به راه حل آن بیندیشد. حوزه‌ای که تبلیغ ندارد، در عالم ایزوله ذهنی خود در حجره‌هایش، می‌خواند و می‌نویسید ولی از جامعه بی‌خبر است. تبلیغ، حوزه را از جنس مردم می‌کند. آن وقت صدای حوزه، نه صدای دردهای غیرواقعی که دردهای اصلی مردم می‌شود. حوزه پیش از اینکه مردم در بحران یا چالش بیفتند، تشخیص می‌دهد و عمل می‌کند. به تعبیر آینده‌پژوهان سناریونویس، بیایید سناریو معکوس را فرض کنیم. یعنی تبلیغ اولویت اول نباشد. حالا بیایید این حوزه را تصویر کنیم. حوزه‌ای است که کتاب تولید می‌کند، ولی شمارگانش به اندازه رمان‌های درجه چندمِ ترجمه شده، فروش نمی‌رود. حوزه‌ای که کلی نیروی انسانی برای ترویج دین تربیت کرده، ولی به اندازه یک دهم سخنرانی‌های انگیزشی، مستمع ندارد. اگر تبلیغ در حوزه نباشد حتی تدریس و تحقیق هم بی‌فایده و بدون ناظر به نیازهای جامعه و جهان خواهد بود. بنابراین باید درباره تبلیغ نگران بود و باید تبلیغ در نگاه حوزه علمیه در مرتبه و اولویت اول باشد. برچسب ها :